Wie ben ik?

Ik twijfelde even, zou ik vandaag geboren worden of nog even wachten? Uiteindelijk koos ik voor mijn aards bestaan. 01.10.01 ging de geschiedenis in als mijn geboortedatum, de start van mijn leven, mijn eigen verhaal. Ik groei op bij twee creatieve ouders. Mijn vader is een gevoelskunstenaar, mijn moeder een speelse yogadocente. Een appel belandt niet onder een perenboom… dus ja, ik moest wel worden wie ik nu ben. En ik vind het eigenlijk nog wel leuk. Ik ben mijn ouders nog altijd dankbaar.

Dus ja… dit ben ik. Verzot op tweelingcijfers.

Ik was zeven toen ik een stukje meekeek naar de film As It Is In Heaven. Mijn legendarische woorden waren: ‘Dit wil ik ook. Ik wil mensen raken met muziek.’ Dus ik zing (en ik krijg er zelfs nonkels en grootooms mee aan het wenen 🙂 ).
Wanneer Taxi Mama weer eens op dreef was, luisterden we naar de muziek van Approaching Silence. De cello was duidelijk te horen. Ik ben Sien nog altijd dankbaar. 

Dus ja… dit ben ik. Zingster en muzikantster (cello, gitaar, piano, ukelele).

Ik zat in het tweede leerjaar in De Koorddanser bij Ingeborg (geen juffen en meesters daar, maar begeleiders met hart en ziel). Ze stimuleerde mij om mee te doen aan een poëziewedstrijd. Ik miste de hoofdprijs… een snoeptaart, maar behaalde een welverdiende derde plek. Met dit gedicht:

‘Drijven op het water, heel veel weg en weer… Ik overdrijf’

Dus ja… dit ben ik. Een schrijfster en ben Ingeborg nog altijd dankbaar.

Ken je dat, zo’n leerkracht die je leven verandert? Zo is er voor mij mevrouw Huvaere. Dedie van Nederlands. Ze was mijn klastitularis in het Spes Nostra Kuurne. En ja, zij is toch wel degene die mij aanmoedigde om te schrijven en te blijven schrijven. Ze offerde haar vrije tijd en rode balpen op om mij te helpen mijn schrijfsels te verbeteren. Ik ben mevrouw Huvaere nog altijd dankbaar. (Zou ze nu een traantje wegpinken? 😉 )

Ik groei op in Desselgem City, bleek dat ze daar een fantastisch jeugdkoor hebben. In Sjoklamuze ontdekte ik ook mijn goesting om te acteren. Ik ben Ida nog altijd dankbaar (en ook mijn medezingsters en acteersters).

Dus ja… dit ben ik. Studeerster Woordkunst-Drama in het SKI Gent.

En weet je, het is eigenlijk niet alleen tweelingcijfers… Ik hou van alles wat ‘paar’ is. Mijn medelijden met weesjes is zooo groot dat ik al heel jong besloot om alle weesjeskousen een kans te geven. Ik was drie toen ik besliste om altijd verschillende kousen te dragen. De kousen zijn mij nog altijd dankbaar.

Dus ja… dit ben ik. Een eigenwijze, empathische, creatieve spring-in’t-veld.

18700253_10211676206693513_8641770800880728333_n

En dank je, Pol, voor de foto. Ik ben jou nog altijd dankbaar.

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: